Oficjalna Strona KS PIECOBIOGAZ Murowana Goślina » Ira jest już nasza

Ira jest już nasza – sylwetka Iriny Archangielskiej

2 stycznia 2012

Mecz pierwszej ligi siatkarek. Na parkiet w Murowanej Goślinie wybiegają zawodniczki roczników 1990, 1991, nawet 1993. Dwudziesto-, osiemnastolatki. Dołącza do nich Irina Archangielska. – Czy irytuje mnie, gdy ktoś wspomina, że mam 46 lat? – uśmiecha się. – Ależ skąd!

- Już dziesięć lat temu wołali na mnie “emerytka”. Pojechałam wtedy z drużyną z Piły na mecz do Kalisza i sama słyszałam, jak tak mnie nazywali – Irina Archangielska uśmiecha się bardzo często. W Polsce nie ma bardziej doświadczonej i starszej zawodniczki. – Jest na świecie kilku sportowców, którzy grają wyczynowo po czterdziestce, np. Wadim Chamuckich, rosyjski siatkarz. Dzięki nim nie czuję się samotna – zauważa.

Wadim Chamuckich, zawodnik Lokomotiwu Biełgorod, ma jednak 42 lata. Irina Archangielska, siatkarka Piecobiogazu Murowana Goślina liczy 46. – Fakt, dinozaur ze mnie – śmieje się. – Lubię jednak sytuacje, gdy nie przykłada się do wieku nadmiernej roli. Niech młodsi po prostu wygrają ze mną konkurencję, niech to stanowi kryterium.

W zespole z Murowanej Gośliny grają zawodniczki, które mają o połowę lat mniej od rozgrywającej drużyny. – I tak wszystkie mówią mi po imieniu, gdyż nie uważam, aby to oznaczało brak szacunku. Nie stanę się ważniejsza ani lepsza z powodu mówienia mi “per pani”. Dlatego chcę, aby rozmawiały z Irą, a nie panią Irą – wyjaśnia.

Pomocą w dogadaniu się z młodszymi koleżankami z zespołu jest dla Iriny… córka, koszykarka MUKS. Ma 19 lat. To m.in. z jej powodu dzisiejsza grająca trener Piecobiogazu znalazła się w Polsce.

Archangielska opowiada: – Na początku lat 90. jasne stało się, że Związek Radziecki się wali. Podjęliśmy z mężem decyzję o wyjeździe, bardzo zależało nam na tym, abym urodziła dziecko już za granicą. No i wreszcie my, ludzie z ZSRR byliśmy po prostu ciekawi świata. Coraz więcej Rosjan wyjeżdżało, zapragnęliśmy i my.

Decydował przypadek. – Mój mąż jest koszykarzem. Dostał propozycję gry w Polsce, w Kołobrzegu. Pewnie gdyby to na mnie padło i to ja pierwsza dostałabym zagraniczną propozycję, byłaby to raczej Francja albo Izrael. I może mieszkałabym tam. Padło jednak na Polskę – opowiada Ira. – Początkowo planowaliśmy po jakimś czasie ruszyć gdzieś dalej, ale urodziła się córka, poczuliśmy, że nam tu dobrze. Zawsze jest tak, że lepiej jest tam, gdzie nas nie ma, ale zaczęliśmy się zastanawiać, czy faktycznie warto aż tak często wszystko zmieniać.

Irina pochodzi z Taszkientu w Uzbekistanie. Tam zaczęła grać w siatkówkę, jeszcze w szkole. – Mój taszkiencki zespół Awtomobilist przez 20 lat grał w ekstraklasie ZSRR, to coś znaczy. Dostałam tam prawdziwą, radziecką szkołę sportu. Trenowało się dużo, z dużą dyscypliną. Wszystko było na gwizdek – opowiada. – Początkowo nawet nie chcieli mnie wziąć do zespołu. Byłam za niska – dodaje. Mierzy 175 cm. W wieku 46 lat potrafi w wyskoku sięgnąć piłki na wysokości trzech metrów i jednego centymetra.

Nim przyszła oferta z Polski dla jej męża, koszykarza z Ałma Aty (dziś Ałmaty w Kazachstanie), występowała jeszcze w zespole z Erewanu w Armenii. W pewnym momencie pomyślała, że odtąd wszędzie będzie obca. – Gdzie bym nie pojechała – mówi. – W Taszkiencie obca, bo rosyjskiego pochodzenia. W Rosji obca, bo z Uzbekistanu. Za granicą obca, bo z ZSRR i na dodatek mam wyraźny akcent.

Mówi to miękko, ze wschodnim zaśpiewem. – Gdy przyjechałam do Polski, nie znałam języka, nie wiedziałam, jak ludzie będą reagowali na mnie – zaciąga. – Ludzie w Polsce nigdy jednak nie potraktowali mnie źle i nie dali mi odczuć, że jestem gorsza. Pewnie miałam sporo szczęścia, że spotkałam odpowiednich i dobrych. Chciałabym, żeby ci, którzy mi kibicują, przyjmowali mnie także jako sąsiadkę. Nie jestem niedostępna, łatwo do mnie zagadać. Jeśli ktoś pozna mnie w sklepie czy na ulicy, to wolę, aby podszedł i porozmawiał, a nie pokazywał ukradkiem palcem i szeptał – dodaje. – O czymkolwiek, nie tylko o siatkówce. Siatkówka to prawie całe moje życie, ale chętnie porozmawiam z każdym na inny temat.

W 1996 roku dostała polskie obywatelstwo. Za dawną ojczyzną nie czuje nostalgii. – Nie ma we mnie takiej tęsknoty do czegoś, co kiedyś było. Raczej uśmiecham się, że się zdarzyło – mówi. W zeszłym roku wybrała się jednak do Uzbekistanu. – Po raz pierwszy od 17 lat – zaznacza i wzdycha: – To już nie jest mój Taszkient. To inne miasto niż to, które przed laty zostawiłam. Jest może nawet piękniejszy niż był, ale życie się tam zmieniło. Nie znalazłam dawnych straganów, owoców ułożonych w stosy, muzyki na ulicach, tłumów ludzi, którzy rysowali coś na Czerwonym Placu, jedli szaszłyki prosto z rusztu albo kąpali się w upał w fontannie. Teraz gdy ktoś próbuje do niej wejść, policjanci gwiżdżą i wypisują mandat. Nie ma ławeczek, atmosfery, a policjantów jest więcej niż spacerujących.

Może minęło już zbyt wiele lat… – Taszkient teraz ma mnóstwo kawiarni, szkła, ale brakuje czajchan [rodzaj wschodniej knajpki - przyp. red.] ani namiotów w kształcie tubitiejki [tradycyjne uzbeckie nakrycie głowy - przyp. red.], do których wchodziło się bez butów, by napić się herbaty.

- Całe dzieciństwo przebiegałam bez butów – wspomina. – Na podwórku biegałam boso, po mieście boso, na żadne zabawy na świeżym powietrzu nie zakładało się butów. Widzę, że w Polsce nie ma takiego zwyczaju. Może stąd tyle kontuzji u młodych dziewczyn, tyle kłopotów z nogami.

- Pewnie to dlatego, że w Polsce jest zimniej – zastanawia się. – Do dziś lubię chodzić boso, ale tylko po ciepłym. Jestem dziewczyną z gorącego Uzbekistanu, więc nie przepadam za zimnem. Gdy grałam w siatkówkę w Pile, mieliśmy prysznic, z którego leciała tylko gorąca woda. Tylko ja pod niego wchodziłam.

Pewnie dlatego wyprowadziła się z Kołobrzegu. – Tam wciąż wiało, a gdy przychodziła zima, robiło się tak strasznie szaro – mówi o mieście, do którego ma jednak sentyment. Tam urodziła się córka Iriny, tak jak kiedyś planowała.

Poznań jest miastem, w którym chce zostać już na zawsze. Mieszka na Ratajach, poznała się tam już z sąsiadami. – Ciągnie mnie tam, gdzie są ludzie, gdzie jest tłok. Jestem mieszczuchem, a Poznań jest dla mnie odpowiedni. Dostatecznie duży.

Córce dała na imię Anna. – Chciałam znaleźć imię, które sprawdzi się w każdym kraju. Anna, Ania, Aniczka, Ann… gdziekolwiek nie przyszłoby żyć mojej córci, z tym imieniem sobie poradzi. Jest uniwersalne, nie będzie się nigdzie czuła obco.

Radosław Nawrot

Źródło:

poznan.gazeta.pl

BILET NORMALNY	10 zł
BILET ULGOWY - młodzież ucząca się, - renciści i emeryci, - opiekun osoby niepełnosprawnej	5 zł
KARNET NORMALNY	100 zł
KARNET ULGOWY - młodzież ucząca się, - renciści i emeryci, - opiekun osoby niepełnosprawnej	50 zł
WSTĘP WOLNY - dzieci i młodzież do 16 roku życia, - osoby niepełnosprawne

Ira jest już nasza – sylwetka Iriny Archangielskiej

Klub Kibica KS PIECOBIOGAZ Murowana Goślina

Szukaj

Zapisz się na newsletter

Sponsorzy!

Klub wspÓłpracuje z